Daninn bloggar...

18.01.2012 13:24

Lífið og tilveran

Ég fór að velta því fyrir mér um daginn hvað það er sem fær okkur mannfólkið til þess að vakna á morgnana og fara út í daginn, sem og að fara að sofa á kvöldin. Þessari spurningu á ég afskaplega erfitt með að svara í augnablikinu, þar sem að það er kannski ekki svo margt sem að hvetur mig til þess að rífa mig á fætur. Fólk sem á börn hefur líklega einhvern innbygðan hvata til þess að vakna til að vitja barna sinna, en þrátt fyrir það held ég að allir geti glímt við það að hafa enga sérstaka löngun til þess að koma sér af stað út í daginn.

Það er helst að mig langi til þess að vakna til þess að fara á æfingu, en hún byrjar nú ekki fyrr en um kvöldmatarleytið svo það er í rauninni ekki nóg til þess að koma manni snemma af stað. Ég er ekki að vakna upp til vinnu og er í rauninni ekki að takast á við þau skólaverkefni sem ég ætti að vera að gera. Það er nú líka oft þess vegna sem ég er ekki að fara að sofa fyrr en allt of seint, þ.e. að ég hlakka í rauninni ekkert til að þurfa að byrja enn og aftur að pæla í því hvað ég ætli að gera við lífið og sjálfa mig. Nú hljómar þetta allt saman mjög drungalega og er það líklega vegna þess að ég er með sjálfa mig í hálfgerri innri endurskoðun og vil finna mér takt í lífinu sem að veitir mér ánægju. Það er margt sem að gerir mig hamingjusama og ánægða, þó að mér finnist ég vera dálítið týnd þegar ég lít á heildarmyndina. Þetta þurfa ekki að vera stórir og mikilvægir hlutir, heldur geta litlir hlutir líka veitt manni ánægju.

Það sem veitir mér ánægju eru hlutir eins og að fá skilaboð eða upphringingu frá mömmu, pabba, vinum og kunningjum. Það er ótrúlegt hvað lítil orðsending getur lýst upp daginn. Ég hef gaman að því að fylgjast með hvað fólkið mitt heima er að gera og ætti kannski að vera duglegri að skrifa hér til að aðrir geti líka fylgst með mér (að því gefnu að það hafi áhuga á því). Það veitir mér ánægju að geta stundað íþróttina mína á hærra getustigi en ég gæti komist í tæri við heima á Íslandi og þetta er eitt af því sem að ég reyni að njóta á meðan hægt er. Það er ekki þar með sagt að það sé ávallt dans á rósum, því það getur alveg tekið á bæði líkamann og þolinmæðina. Þar sem ég hef ávallt haft mikið dálæti og ást á mat þá veitir góð máltíð mér mikla ánægju og ekki skemmir fyrir ef maður er í góðum félagsskap. Mér finnst einstaklega notalegt að búa mér til heitt súkkulaði (verður að vera ekta að sjálfsögðu...ekkert púðurdrasl) þegar það er kalt úti og njóta hitans og bragðsins. Einnig veitir það mér ánægju að fara í göngu- eða hjólatúra um þessa gömlu og fallegu borg. Það er frábært að vera með miðbæinn í næsta nágrenni og geta notið þess að ganga um almenningsgarða og skoða kastala o.fl. hvenær sem manni lystir.

Mikilvægasta lexían held ég að sé að reyna að finna leið til þess að gera sjálfan sig hamingjusaman og ætlast ekki til þess að aðrir geri það. Ég hef ávallt verið sjálfri mér næg og getað dundað mér án þess að vera í stanslausum félagsskap annarra, en eins mikið og ég elska einveruna þá verð ég líka að fá samverustundir með öðru fólki. Ég stend mig stundum að því að nenna varla að gera eitthvað, þó ég viti kannski innst inni að þegar ég dríf mig út að þá nýt ég mín og skemmti mér vel. Reyndar hef ég velt því fyrir mér hvort þetta sé eitthvað útlanda"syndrome" í mér, því að þegar ég er heima þá dríf ég mig nú langoftast af stað og á mjög oft frumkvæði af því að hitta fólk eða halda einhvers konar viðburði. Ég er vissulega búin að kynnast fólki hérna úti, en maður hefur kannski ekki hleypt því fólki eins nálægt sér og maður gerir ella. Hvort það sé vegna tímabundinnar veru hér veit ég ekki, en til þess að gera mér lífið ánægjulegra þá held ég að það sé mikilvægt að rækta félagsskapinn þó að maður hafi ekki hugmynd um hversu lengi maður mun koma til með að vera hér úti.

Mamma mín kemur við hjá mér um helgina á leið sinni til Berlínar og ætla ég að njóta þess að fá mömmuknús, spjalla um það sem mér liggur á hjarta, borða góðan mat saman o.fl.

Mér finnst ég ekki vera búin að finna mína stefnu í lífinu, en það er nú svo sem ekkert öruggt að það verði einhver ein ákveðin stefna því að lífið og tilveran tekur stöðugt breytingum. Þá er það eina sem ég get gert er að vera sátt við sjálfa mig og hvernig ég haga mínu lífi. Það er eitthvað sem ég er að vinna að og hef trú á að ég muni finna mína leið og minn innri frið.

Lifið heil :)

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

02.12.2011 11:56

Nóvember

Halló og góðan daginn!

Ég er í rosalega góðu skapi í dag, vaknaði snemma (á minn mælikvarða) og dreif mig í morgunmat kl. 10 á Cafe Bopa þar sem liðsfélagi minn, Anile, vinnur. Þetta er svakalega gott morgunverðarhlaðborð og kostar einungis 35 DKK...sem er hræódýrt. Eftir morgunmatinn höfum við Lindsey verið að læra og ég er búin að lesa heila grein sem var bara nokkuð fróðleg. Er semsagt búin að gera meira fyrir klukkan 14 en ég hef gert síðustu daga. Reyndar var gærdagurinn líka góður og ég var mjög aktíf allan daginn og endaði daginn á því að fara að versla með Könunum mínum. Er núna komin með dress fyrir jólin/áramótin, húrra fyrir því:)

Það er ávallt gott að eiga góða daga, en þeir koma og fara... mætti líkja ástandinu við þetta graf, nema hvað að þetta er meira svona upp, niður, upp, niður, upp, niður...spurning um að vinna í meiri stöðugleika!

Nú eru bara 13 dagar í heimkomu, svo það er full ástæða til þess að vera hress og kátur! Það setur líka pressu á mig að ná ákveðnum markmiðum sem ég hef sett mér. Það þarf nú varla að segja þetta, en ég segi það samt...ég vona að þið, kæru vinir og vandamenn, verðið í stuði fyrir óteljandi sundferðir, ísbíltúra, kósýstundir, tjútt o.fl. ;) Ég er með bucket list, eins og vanalega, en á honum er m.a. þetta:

Fara í sund - OFT!
Fara í ísbúð - bæði Vesturbæjar- og Erluís (ísbúðin í Skeifunni)
Borða á Saffran, Vegó, Bæjarins Bestu og Laugaási (fiskigratínið er 'to die for')
Búa til snjókarl - ef það verður snjór
Fara í göngutúra
Spila blak með skemmtilegu íslensku blakvinkonum mínum - algert skilyrði að fara í HANNES
Taka þátt í Áramótinu, eða Áramótamótinu...man ekki hvað það er kallað. Félagsskapur óskast!
Fara í bústaðinn á Apavatni og liggja í pottinum og horfa á stjörnurnar.

Síðustu helgi fór ég á jólahlaðborð með blakliðinu, en þarna voru samankomin öll lið sem stunda blak innan Lyngby-Gladsaxe Volley. Hins vegar fengu unglingarnir okkar ekki að vera með, þar sem áfengi var á staðnum.

Þarna erum við, the "Brasicanlandics" - semsagt frá Brasilíu, Ameríku og Íslandi.

Þarna eru Signe og Wingsee búnar að joina.

Svo fórum við nú líka eitthvað aðeins út á lífið í byrjun nóvember og þá birtist strákaliðið og keypti 30 skot...takk fyrir pent! Það er skemmst frá því að segja að þeir sáu nú mestmegnis um drykkjuna.

Á sunnudaginn býð ég liðsfélögunum í kósý jólahitting, en ég ætla að baka íslenskar smákökur handa þeim og búa til ekta heitt súkkulaði. Þar að auki verðum við með pakkaleik, svo þetta verða eins konar litlu jól. Unglingarnir okkar fá að vera með í þetta skiptið, en þær eru nú ekki par sáttar við að fá ekki að fara með okkur út á lífið;) En svona er það að vera bara 16 ára! Ekki var ég að sækjast eftir slíku þegar ég var svona ung, enda með eindæmum þægur unglingur.

Mér finnst ótrúlegt að hugsa til þess að jólin séu eftir 22 daga...þetta verða skrítin jól því að það verður enginn afi Bjarni. Mér finnst ótrúlega erfitt að hugsa til þess og hefur það komið mér á óvart hvað ég hef í rauninni átt erfitt með að missa ömmu og afa síðan ég flutti hingað út. Mér finnst eins og ég hafi misst af tíma með þeim sem hefði kannski verið betur eytt í þeirra félagsskap. En amma var náttúrlega á Sauðárkróki, svo að samgangurinn var eðlilega ekki jafn mikill. Sem betur fer pössuðum við afi alltaf upp á það að faðmast vel þegar við kvöddumst og ég fékk svo líka að kveðja hann þegar hann fór frá okkur. Nú erum við líka að gera svo margt í fyrsta skipti án hans, Þorláksmessuskata, Jólasöngvar (þó held ég að hann hafi ekki komist vegna veikinda í fyrra, eða kannski árið þar á undan), kirkjugarðurinn á Þorláksmessu, jólamatur og pakkar á Aðfangadagskvöld o.s.frv. o.s.frv. Jæja, nú fer ég að þurfa að hringja á vælubílinn ef ég held þessu áfram :)

Verum dugleg að heimsækja ástvini okkar, ég vildi að ég hefði gert meira af því, ræktum vinskapinn við vini okkar, ræktum samböndin okkar og virðum nágungann. Mér finnst ég vera að átta mig á því hversu fljótt tíminn líður og hvað lífið er í raun og veru stutt. Það fær mann til þess að velta því fyrir sér hvað maður vilji gera við líf sitt, hvernig maður vilji eyða tíma sínum o.s.frv. Anyways, var ég ekki að reyna að koma mér upp úr döprum umræðum...

Ég held ég skelli jólamynd í tækið í kvöld og njóti þess að vera ein með sjálfri mér :) Um helgina er leikjafrí í blakinu, en það er kærkomið eftir að hafa spilað 5 leiki á innan við 2 vikum. Hér er nóg að gera! Þar sem að við höfum verið að eiga við meiðsli og forföll í blakinu hef ég spilað miðju síðustu 3 leiki og er ekkert allt of spennt fyrir því, en það er gaman að sjá að aðrir hafi trú á manni og þá hlýtur maður að vera að gera eitthvað rétt. Svo hlýtur það nú bara að hjálpa manni að vera fjölhæfur. En FYI þá er ég ekkert að svindla með því að vera að spila einhverja metersbolta, onei! Stutt spil all the way, er að mastera það sem við Íslendingar köllum Einar (en heitir fly eða slide hér úti) og 'fokk' (sem kallast stick...held að það sé það sem við köllum fokk) og svo að sjálfsögðu stutt að framan og aftan. Mér finnst nú samt aðal challenge-ið vera í blokkinni og að ná að loka alltaf. En ég kemst vonandi aftur í mína stöðu eftir áramót....kemur í ljós :)

Jæja, nú þarf ég að drífa mig í Ikea að kaupa fleiri könnur/bolla fyrir sunnudagsboðið mitt.

Kv, ÁG

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

08.11.2011 15:40

Dagur gegn einelti

Í dag er alþjóðlegur dagur gegn einelti og ákvað ég því að setjast niður og skrifa um mína upplifun af einelti. Einhvern tíman sat ég meðal fólks og umræðan barst að einelti og þá var því kastað fram að þeir sem lentu í einelti væru á einhvern hátt 'veikir fyrir' og auðveldari skotmörk. Ég reiddist nokkuð við að heyra þetta og sagði viðkomandi þá að ég hefði nú bara sjálf lent í einelti sem krakki og þá breyttist viðmótið alveg. Nú veit ég ekki hvort þetta sé bara einsdæmi að fólk haldi að þolendur séu bara upp til hópa veikgeðja, en mig langar kannski bara að sýna fram á að svo er alls ekki.

Í mínu tilfelli þá var ég í skóla úti á landi frá 2. bekk og þangað til ég flutti með foreldrum mínum til Reykjavíkur þegar ég var að byrja í 6. bekk. Þar var samstilltur hópur foreldra sem lét það ekki líðast að einhver yrði skilinn út undan og þegar komu upp vandamál þá voru þau rædd og leyst. Á hverju ári kom fjöldinn allur af nýjum nemendum sem fylgdu foreldrum sínum sem voru við nám við Háskólann á Bifröst og krakkarnir því vanir að taka á móti nýnemum. Svo flyt ég til Reykjavíkur og kem inn í bekk þar sem ekki er vel tekið á móti manni, maður var nýr og jú kannski örlítið "öðruvísi" í hugsun. Sjálf var ég ótrúlega einlægt barn sem vildi öðrum vel og skildi illa af hverju maður var ekki bara boðinn kærlega velkominn í hópinn. Á þessu fyrsta ári mínu í Reykjavík upplifði ég það að vera elt heim úr skólanum, skórnir mínir voru teknir og bleyttir, vera ekki boðið í afmæli hjá bekkjarsystur (þar sem öllum stelpunum var boðið nema mér og einni annarri) og þar fyrir utan bara ekki tekin inn í hópinn.

Fyrir nokkrum árum var ég að sniglast inni í skáp hjá foreldrum mínum og fann þar bréf sem ég hafði skrifað jólasveininum og í einu þeirra bað ég jólasveininn um að við myndum flytja frá Reykjavík því að þær væri svo vont að vera. Það hjálpaði kannski ekki stríðninni að vera 11 ára og trúa enn á jólasveininn, en það er svona þegar maður fær "skotheldar" sögur frá fjölskyldumeðlimum um tilvist hans. Sumum börnum langar hreinlega bara að trúa og sjá ekki ástæðu til þess að fullorðið fólk ætti að ljúga um tilvist fyrirbæra eins og jólasveinsins. En þetta kannski gefur mynd af því hversu innilega óánægður maður var í skólanum og það var sama hversu oft mamma og pabbi reyndu að tala við kennara að þá gerðist ekki neitt. Í lok skólaárs kröfðust þau reyndar þess að ég fengi að skipta um bekk og þar leið mér nú betur í samskiptum við krakkana, en þar tók fullorðinn einstaklingur við og gerði mér lífið leitt. Kennarinn hafði ekki viljað fá fleiri nemendur í bekkinn og ég fékk að finna fyrir því allan veturinn með ýmsum hætti.

Við megum ekki gleyma því að fullorðnir einstaklingar geta líka hagað sér með ósæmilegum hætti og finnst mér það heldur skítt að upplifa jafnvel í menntaskóla og háskóla að það er enn verið að skilja út undan. Einelti meðal fullorðinna er ekki síður vandamál, en það er kannski bara farið fínna með það. Öll upplifum við það einhvern tíman á lífsleiðinni að eiga ekki samleið með einhverjum eða líka ekki við einhvern, en það gefur okkur ekki rétt til þess að koma illa fram við fólk eða sýna því óvirðingu. Þessu þurfum við að miðla til barna að þó að þeim líki kannski ekki vel hvort við annað að þá eigi það ekki að þýða að þau geti ekki umgengist hvort annað og sýnt umburðarlyndi í garð hvors annars.

Þegar ég byrjaði að vinna sem þjálfari þá stóð ég mig að því að finnast sum börn ekki jafn skemmtileg og önnur og þurfti að minna mig á það að þó að persónuleiki sumra höfðaði betur til mín en annarra, þá þyrfti ég að passa mig á því að láta þau ekki finna fyrir því. Þetta er eitthvað sem allir þurfa að takast á við í lífinu, að umgangast fólk sem okkur líkar misvel við, en ég tel það skyldu okkar allra að reyna að takast á við það á þann hátt að sómi er af. Ef að við tölum illa um og komum illa fram við nágungann fyrir framan börn, þá hljóta þau að draga þá ályktun að það sé þá bara í lagi að gera slíkt hið sama.

Á meðan mér leið illa í skólanum, þá var ég alveg laus við vandamál af þessu tagi í fimleikunum og átti þar frábærar stundir. Sjálfstraust skorti mig ekki í æsku, ég var ekki öðruvísi í útliti, mér gekk vel í skólanum og var góð í íþróttum. Ég get ekki svarað því af hverju ég lenti í þessu og er löngu hætt að reyna að svara þeirri spurningu. En ég veit að ég spjaraði mig vel, eignaðist síðar á lífsleiðinni góða vini og þá sérstaklega í gegnum íþróttirnar og önnur sameiginlega áhugamál.

Í dag vil ég bara að fólk hugsi sig tvisvar um hvernig það kemur fram við aðra og hvort það sé ekki eitthvað sem það geti gert til þess að láta öðrum líða betur. Þegar fólk verður vitni að slæmri framkomu og jafnvel einelti þá í guðana bænum 'ekki gera ekki neitt'. Það þarf líka að útrýma þessum hugsunarhætti, "barnið mitt gæti aldrei gert neitt svona", því hann getur gert illt verra.

Verum góð hvort við annað :)

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

03.11.2011 21:22

Semi meistari ;)

Jæja...

Fyrsta nóvember byrjaði ég því miður ekki á því að fá mér hafragraut, heldur endaði það með því að ég fékk mér venjulegt Cheerios (þökk sé foreldrum mínum sem hafa flutt með sér miklar birgðir af Cheeriosi til DK í heimsóknum sínum). Það er gaman að segja frá því að ég er búin að skrifa undir samning við Billetlugen og verð að vinna þar í hlutastarfi. Þetta felst nú aðallega í því að svara fyrirspurnum viðskiptavina á tölvupósti, en það verður spennandi að sjá hvernig þetta þróast. Þetta er liður í því að virkja sjálfa mig til aukinnar þátttöku í samfélaginu, sem og að gera mér auðveldara að skipuleggja tíma minn og svo ég tali nú ekki um hvað það er mér dýrmætt að þéna eitthvað sjálf.

Frá því á mánudaginn hefur þetta meðal annars verið á matseðlinum:

Jamie Oliver kjúklinga fajitas...jummí!

Pestó kjúklingur...grjónin eru reyndar hvít, en maður verður nú að nýta það sem til er á heimilinu!

Veðrið hér í Köben er búið að vera vægast sagt glatað síðustu vikuna og er ekkert sérlega hressandi! Þegar maður vaknar og lítur út um gluggann sést varla í næsta hús vegna þoku. Vonandi fer þetta nú að lagast því ég held ég þoli nú ekki lengi við í svona þunglyndisveðri.

Hér má sjá sýnishorn:

Svo léttir nú reyndar aðeins til þegar líður á daginn, en þetta verður ekki mikið skárra en þetta.

Annars hef ég það gott að öðru leyti, en mætti þó standa mig örlítið betur í því að fara snemma að sofa og vakna fyrr. Lærdómsmetnaðurinn kemur og fer, en það lítur nú út fyrir að þetta sé að þróast í rétta átt. Kroppurinn er reyndar eitthvað búinn að vera hálfaumur síðustu daga og ég er með einhverja furðulega verki í vinstri löppinni sem ég get alveg ómögulega útskýrt og hef ekki hugmynd um hvaðan þeir koma. Hef ekki lent í neinu sérstöku á æfingum, svo þetta er dálítið dularfullt. Kannski ég þurfi bara að fara að fá innleggin mín aftur...hint hint til mömmu sem ég veit að les þetta ;) Það er svona að vera með þetta blessaða stoðtækjafyrirtæki í Hafnarfirði...maður á bara aldrei leið hjá!

Það er líka "gaman" að segja frá því að nú eru rétt tæpar 8 vikur frá því að ég meiddi mig í puttunum á æfingamóti sem Bröndby hélt í september...og ég kem hringnum mínum ekki enn á puttann sem fór verst út úr þessu. Verst þykir mér þó að vera með verki í puttunum og get ekki borið þunga poka og annað slíkt með hægri hendinni...svo ég tali nú ekki um tímann (og kostnaðinn) sem fer í að teipa puttana (tvo) fyrir hverja æfingu. Kannski maður ætti að láta kíkja á þetta! En þið vitið hvernig þetta er, ef þetta er ekki að hamla manni á þann hátt að maður getur hreinlega ekki hreyft sig og/eða spilað þá á maður það til að hundsa verki og áverka sem maður myndi annars láta kíkja á (svona sem venjuleg manneskja).

Um helgina er enginn leikur og þetta er eina helgin fyrir áramót sem að ég á í fríi frá leikjum og æfingum...Kannski maður nýti tækifærið og skelli sér í rækt á sunnudaginn, en á laugardaginn ætlum við að hjálpa Tinnu að klára framkvæmdir í íbúðinni hennar.

Svo má nú ekki gleyma því að á föstudaginn er svokallaður J-dag, en þá kemur jólabjórinn frá Tuborg og allir barir borgarinnar fyllast af fólki. Kannski maður skelli sér út og fái sér eins og einn örlítinn öl...sem ég enda líklega á að leyfa. Alger synd að finnast bjór ekkert sérlega góður:S

Segjum þetta gott í bili!

Ég læt fylgja með myndbönd af Stjörnustelpunum sem ég var að þjálfa áður en ég flutti út. Það er skemmst frá því að segja að Stjarnan gerði glæsilega hluti á Haustmóti FSÍ og vann gull í 1.fl, 2. fl., 5. fl., mix fl. og opnum fl. og þar að auki silfur í meistaraflokki. Það er gaman að vita til þess að maður hafi átt þátt í að móta stelpur sem eru í dag fremstar í sínum aldursflokki á Íslandi. Mig langar mikið að kíkja í heimsókn í fimleikasalinn í jólafríinu og vonandi stend ég við það.

Kv, ÁG

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

01.11.2011 19:00

Meistaramánuður

Halló og góðan daginn!

Mikið er langt síðan ég hef tjáð mig á þessari blessuðu bloggsíðu minni...nú verður kannski meira 'action' á síðunni næsta mánuðinn. Þessa stundina eru hundruðir Íslendinga að taka þátt í svokölluðum meistaramánuði (http://www.globalchampionmonth.com/) og þegar ég sá þetta á Facebook þá kveiknaði strax áhugi á að taka þátt. Veikindi í tæpar 2 vikur settu strax strik í reikninginn og ég var ekki með sjálfri mér og gat ekki hugsað mér að ætla að vakna snemma þegar ég gat ekki sofnað fyrr en um miðjar nætur vegna hósta og vanlíðan...þannig að ég ákvað að geyma þetta bara til 1. nóvember. þar fyrir utan finnst mér bara mjög rökrétt að gera eitthvað svona frá 1. til 1. en ekki 22. til 22. ;) En svona í alvöru, þá átti ég ekki séns að takast á við þetta fyrir um viku síðan.

Fyrir mér er meistaramánuður ekki eitthvað tól til þess að fara í megrun, enda hef ég aldrei á ævinni haft nokkurn áhuga á neinu svoleiðis, heldur snýst þetta meira um að koma skipulagi á lífið og tilveruna. Lífið hér í Köben hefur verið heldur í erfiðara kantinum í næstum því heilt ár. Eftir að valfögin kláruðust helltist yfir mig einhver vanmáttarkennd, heimþrá, óvissa um framtíðina, framtaksleysi og fleira í þeim dúr. Þetta hefur mér þótt heldur erfitt og mér hefur fundist ég vera dálítið ein í þessu, sérstaklega þar sem flestir í kringum mig eru hæstánægðir hér úti og ég hef því upplifað mig dálítið eins og einhvern kvartara sem finnst bara allt ómögulegt. Ekki hjálpar til að vera búin að missa helstu trúnaðarvini úr landi, en Skype hjálpar vissulega til en það væri nú reyndar gaman að heyra í fleira fólki en bara þessum sem maður heyrir í reglulega. Maður getur vissulega líka bara verið duglegri sjálfur í því að hafa frumkvæði. En aftur að lífinu og tilverunni...eftir frábært sumar á Íslandi hélt ég að ég væri tilbúin í slaginn hérna úti í haust og að nú myndu hlutirnir ganga betur og ég komast í gang með mastersverkefni o.fl. Það var nú aldeilis ekki og það hefur aldrei verið erfiðara að koma tilbaka til Köben eins og eftir sumarið. Minn meistaramánuður snýst því mikið til um hluti sem geta hjálpað mér að komast aftur í góða rútínu og ýta undir framtakssemi og dugnað. Ég er núþegar búin að stíga mikilvæg skref í átt að því að ná markmiðum mínum hvað verkefnið varðar.

Þó ég tali um framtaksleysi þá vita það nú flestir sem að þekkja mig að blakáhuginn minnkar aldrei og í ár ákvað ég enn og aftur að breyta til og gekk til liðs við Lyngby Volley. Þarna er ég aftur komin upp í efstu deild og hef fengið að spila mikið það sem af er tímabili og hef staðið mig asskoti vel. Nú er bara að vona að það skili sér í tækifæri til þess að a.m.k. fá að æfa með landsliðinu aftur, en það er nú stundum erfitt þegar að maður getur ekki sýnt eigin spilamennsku og framfarir. Ætli ég sé ekki einna ánægðust með blaklífið, því að ég veit að það er ómetanlegt að fá tækifæri til þess að spila blak í þessum klassa og í liði þar sem nánast allir eiga jafnan möguleika á að vera í byrjunarliði. Ég geri því vitaskuld mitt besta á hverri æfingu. Deildin hér er reyndar uppfull af útlendingum, en nánast öll lið eru með 2-4 útlendinga sem koma hingað í atvinnumennsku. Í mínu liði eru tvær stelpur frá Bandaríkjunum og ein frá Brasilíu. Liðsandinn er góður og við duglegar að gera eitthvað saman fyrir utan æfingar. Gaman gaman :)

Hér er liðið:

Þar sem ég æfi 4 sinnum í viku og keppi að jafnaði um hverja helgi þá er ekki mikið rými fyrir aukaæfingar, en ég mun þó reyna að koma lyftingum fyrir í dagskránni og jafnvel hlaupum. Þeir sem að þekkja mig vita að ég er ekki mikil drykkjumanneskja og því tel ég mig ekki þurfa að setja mér neinar reglur hvað það varðar. Slík regla er kannski mjög eðlileg og viðeigandi fyrir fólk sem að jafnaði djammar um hverja helgi og mætti alveg við því að taka sér smá pásu frá drykkju;)

Það var nú ekki ætlunin að gera þetta blogg að einhverri langloku, en hér eru þau markmið sem ég hef sett mér fyrir mánuðinn. Ég er ofboðslega dugleg að elda, svo það verður lítið mál að sleppa skyndibita og tilbúnum mat. Hins vegar ætla ég mér ekki að breyta mataræðinu í svokallað frumbyggjamataræði (http://en.wikipedia.org/wiki/Paleolithic_diet), heldur einbeita mér að því að borða næringarríka og fjölbreytta fæðu og láta gos og nammi vera. Á laugardögum má ég samt svindla og fá mér popp og eina kók á meðan ég horfi á uppáhaldsþáttinn minn, Fringe :)

1. Fara að sofa fyrir miðnætti

2. Vakna ekki seinna en 8.30 á virkum dögum og 10 um helgar

3. Lyftingar eða body pump í ræktinni a.m.k. 1 sinni í viku og hlaup 1 sinni í viku

4. Ekkert gos og nammi - nema yfir Fringe á laugardögum

5. Ekki borða tilbúinn mat og óhollan skyndibita

6. Lesa/læra í a.m.k. 3 tíma á dag og þá helst í skólanum þar sem ég næ að einbeita mér betur

7. Einbeita mér að því jákvæða og góða í umhverfi mínu

8. Vera góð við sjálfa mig, því ég get verið minn helsti 'óvinur'

9. Sýna öðrum umhyggju og vinsemd

10. Halda dagbók yfir það sem ég borða og það sem ég geri (eða geri ekki)

Það er spurning hvort maður ætti svo ekki bara að skrifa aðra færslu fljótlega sem er ekki svona "alvarleg" og jafnvel setja inn nokkrar myndir frá sumrinu og rifja upp það allt það skemmtilega sem ég gerði og þann góða félagsskap sem ég fékk að njóta.

Verið sæl að sinni!

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

02.06.2011 20:25

Ýmislegt í maí og byrjun júní

Howdy!

Ég held að síðasta bloggfærslan mín hafi verið svo löng að sárafáir hafi þraukað til enda. Þetta verður pottþétt styttra...I promise!

Þessa dagana er ég voða upptekin við strandblakiðkun og mæti á æfingar með þjálfara vikulega og svo reynum við vinkonurnar úr Amager að fara saman og spila eins oft og við getum. Einu sinni í viku tökum við svo þátt í eins konar gamnimóti og hefur gengið betur og betur með hverri vikunni sem liður. Við Unnur urðum í 2. sæti núna í vikunni og hefðum getað betur í úrslitaleiknum, en mistökin eru ennþá aðeins of mörg. En samspilið verður betra og betra með aukinni æfingu og vonandi getum við tekið þátt í Íslandsmótinu í ágúst, en þá verður Unnur flutt heim og ég verð komin heim til Íslands í frí.

Í síðustu viku fór ég svo í fyrsta skiptið á alvöru ráðstefnu og var það bara á allan hátt jákvæð reynsla og áhyggjurnar dagana fyrir ráðstefnuna voru algerlega óþarfar og ég náði að spjalla við fullt af fólki sem ég þekkti ekki baun. Því miður finnst mér ég ekki hafa fengið þann innblástur sem ég var að vonast eftir, en ég er ekki búin að gefast upp. Nú þarf ég bara að finna einhvern áhugaverðan flöt á klasasamstarfi og nýsköpun. Markmiðið er að undirrita samning við leiðbeinanda í þessum mánuði og ákveða rannsóknarefni/spurningu.

Þessa dagana eru Smáþjóðaleikarnir í gangi og ég verð nú að vera alveg hreinskilin og segja að ég væri mjög svo til í að vera í Liechtenstein með blakstelpunum. Maður missti alveg af því í vor að hitta þær og er það eitthvað sem ég sakna, sérstaklega í ljósi þess að ég er hér í "útlandinu" (sem ég kalla heimili mitt) og það svalaði heimþránni síðasta vor að hitta þær. Nú eiga þær einn leik eftir og ég sendi mínar allra bestu baráttukveðjur til þeirra og vona að leikurinn á morgun verði þeirra leikur.

Sumarfríið er ekki alveg ákveðið, en nú er reyndar bara vika í Frakklandsferð og hlakka ég mikið til að hitta mömmu og pabba! Annars er nokkuð ljóst að ég komi heim til Íslands í byrjun ágúst og verð í ca. 3 vikur og á þeim tíma ætla ég að knúsa fullt fullt af góðum vinum og hitta öll litlu nýju börnin sem hafa fæðst í kringum mig síðustu vikurnar. Það verður heldur betur gaman og vonandi verður maður á fullu í strandblakinu með íslensku (og bestu) blakvinkonunum:)

Um helgina ætla ég að hafa það gott, spila strandblak, slappa af úti í garði, grilla jafnvel og njóta veðurblíðunnar (skv. núverandi veðurspá).

Kv, Ásthildur

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

28.01.2011 21:02

Árið 2010 í máli og myndum

Ég ákvað að henda inn þessu bloggi sem ég kláraði víst aldrei að skrifa, en þetta átti að vera einhvers konar uppgjör ársins 2010. Kannski ég reyni að henda inn færslu fljótlega sem að er meira "up to date"

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Góðan og blessaðan daginn!

Í þessu bloggi mínu langar mig að líta yfir farinn veg og skrifa um árið 2010, sorg og gleði og allt þess á milli. Þetta gæti orðið í lengra lagi, en ég vona nú að þú, lesandi góður, gefist ekki upp á langlokunni:)

Árið mitt byrjaði á sama stað og það byrjaði síðustu 2 árin þar á undan, með fjölskyldunni minni og Bjössa á Hraunbrautinni. Þar áttum við skemmtilegt kvöld og ég átti góða daga á Íslandi með vinum og fjölskyldu. Það sem ég var einna ánægðust með er að hafa farið í stutta ferð með mömmu og pabba á Sauðárkrók til þess að hitta ömmu Distu.

Í byrjun janúar fékk ég að kynnast hinum alræmdu munnlegu prófum og gekk það nú svona upp og ofan. Ég tók tvö munnleg próf og annað gekk frekar brösulega, en það næsta gekk svona líka glimrandi vel. Annars er ég nú ekki mikill aðdáandi þessarar prófunaraðferðar, en förum ekki nánar út í það hér.

Í lok janúar fór ég svo að slappast og var í rauninni stanslaust veik og slöpp, með smá hléum inni á milli þó, fyrstu mánuði ársins. Kinnholusýkingar hvað eftir annað, og svo D vítamín og járnskortur. En ég braggaðist þó þegar fór að vora, enda nóg komið af sleni. Þjálfarinn minn átti varla orð yfir þessum stöðugu veikindum, en þrátt fyrir þau missti ég nú ekki af mörgum æfingum. Blakið tók mikinn tíma og álagið var orðið heldur mikið. En svona er það víst að spila blak í efstu deildinni hérna úti, engin miskunn og metnaðurinn mikill.

Til þess að auðvelda lesninguna þá ætla ég að skipta umfjölluninni niður á 12 mánuði ársins.

Janúar

Mætti á allar æfingar sem mér stóð til boða að mæta á í jólafríinu, tókst að mæta á æfingar hjá Þrótti, HK og HK utd. Dugleg stelpa;)
Ísland vann Danmörku á EM í handbolta...þá var heldur betur gaman að vera Íslendingur;)

Febrúar

Kvartaði um skort á almennilegu örbylgjupoppi hér í DK í þessari bloggfærslu...hef síðan alfarið lagt örbylgjupoppinu og poppa nú bara upp á gamla mátann.
Við Unnur fórum í ofurhetjupartý hjá Frederiksberg Volley og vorum í gerfi Incredibles.

Ég fékk skemmtilega sendingu frá Íslandi, Cheerios og Góu súkkulaðirúsínur í boði múttu:)

Nýtti frí frá æfingu til þess að skella mér á viðburð í skólanum (en þetta var í fyrsta skiptið sem ég komst á slíkan viðburð, þar sem æfingar voru ávallt á sama tíma), Friday networking bar.

Í febrúar spiluðum við eftirminnilegan leik á móti Fortuna Odense, þar sem ég spilaði 2.,3. og 4. hrinu og það var lengsti samfelldi spilatíminn sem ég fékk með liðinu, en í leiknum tryggðum við okkur í úrslitakeppnina. Mjög gaman. Til að toppa þetta þá var ég valin "kampens spiller" af mínu liði, en það er gaman að sjá hvað sá titill dreifðist vel á mannskapinn yfir veturinn. Þetta þarf ekkert endilega að endurspegla hverjir voru að skora flest stig, heldur hefur þetta líka mikið með baráttuanda og uppliftingu á "réttum" tímapunktum að gera.
Í febrúar tók Unnur mig með í saumaklúbb og er ég síðan búin að vera í þeim góða félagsskap aðra hverja viku.

Mars

Bjössi hélt upp á 29 ára afmælið sitt þann 15. mars
Pabbi hélt upp á 48 ára afmælið sitt þann 16. mars
Við fengum mömmu og pabba í heimsókn og saman máluðum við svefnherbergið og lögðum þar með lokahönd á uppliftingu á íbúðinni. Alltaf gott að fá mömmu og pabba knús.
Í lok mánaðar komst ég svo í æfingahóp landsliðsins.

Apríl

Héldum páskana hátíðlega í Falun hjá Berglindi og Þorsteini og áttum góðar samverustundir.

Við í Frederiksberg unnum Holte í undanúrslitaleik, en enduðum svo á að spila um 3. sætið í úrslitunum. Sá leikur var ekki svo góður og enduðum við í 4. sæti, sem var samt sem áður mjög ánægjulegt þar sem það var besti árangur sem Frederiksberg hefur náð til þessa. Einnig mjög gott í ljósi þess að við vorum eina liðið í toppnum sem var ekki með útlendinga í liðinu (geri mér samt fyllilega grein fyrir því að ég sé ekki Dani). En þið vitið hvað ég meina:)

Að öðru leyti var aprílmánuður mjög strembinn. Ég var í prófum um miðjan mánuðinn, en rétt fyrir prófið lést amma Dista og sama dag (eða daginn eftir, man það ekki alveg) fór að gjósa í Eyjafjallajökli. Frábær blanda og mín á leiðinni heim til Íslands til að fara í jarðaför og á landsliðsæfingar. Stressið ætlaði mig lifandi að éta og kom það niður á prófunum. Daginn eftir próf átti ég pantað flug heim og var svo heppin að það var akkúrat flogið þann daginn, en svo var allt stopp næstu daga á eftir. Heppin ég:)

Svo fór að ég komst í landsliðið og var að vonum ánægð með það. Að öðru leyti var mánuðurinn í nokkurs konar móðu.

Maí

Blakið fór í gang af fullum krafti eftir stutta pásu í kjölfar úrslitakeppninnar og við fengum nokkrar stelpur í "try out's".
Í maí fór ég heim til Íslands til þess að mæta á landsliðsæfingar og til að dæma á öldungamóti. Á þessum tímapunkti var ég búin að taka miklum framförum í blakinu og sá fram á að fá meiri spilatíma með liðinu en áður. Í æfingaleik á móti úrvalsliði öldunga var ég í S-inu mínu í upphitun og var í miklum gír í leiknum þegar ég sný mig þegar ég er að koma niður úr blokk. Hélt þetta yrði nú bara eitthvað smá vesen, en það hefur nú sýnt sig að svo var ekki. Það hjálpaði vissulega ekki til að ég var á leið til Berlínar í námsferð með bekkjarfélögum mínum um leið og ég kom tilbaka frá Íslandi. Þar löbbuðum við út um allar trissur, en bekkjarfélagarnir voru duglegir að bera fyrir mig töskurnar þar sem ég var haltrandi allan tímann, og svo skellti maður löppinni í kalt bað á kvöldin til þess að lina kvalirnar. Ferðin var í alla staði mjög skemmtileg og gaman að kynnast bekkjarfélögunum betur, en á laugardeginum var svo komið að ég gat hreinlega ekki meira (út af löppinni) og ákvað að fljúga heim á sunnudaginum, degi fyrr en restin af hópnum.
Það má ekki gleyma því að við fengum Alla, Ellu og Katrínu Ósk í heimsókn til okkar á þessum tíma og skemmtum við okkur konunglega með litlu fjölskyldunni. Fórum í Tívolí, siglingu, Bjössi og Alli skelltu sér á tónleika og við Ella fórum út að borða með Unni kvöldið sem ég kom heim frá Berlín. Æðislegt að fá svona heimsókn.

Restin af maí fór í skóla, "vinnu" (internship hjá dönsku fyrirtæki sem heitir Symbion) og sjúkraþjálfun hjá Unni þar sem reynt var að koma löppinni í "lag" fyrir keppnisferðina til Möltu.

Júní

Ég flaug til Íslands til þess að taka þátt í lokaundirbúningi fyrir keppnisferð landsliðsins til Möltu. Á þessum tímapunkti gat ég ekki einu sinni skokkað, en náði á undraverðan hátt að byrja að hoppa um ca. miðja æfingahelgi. Dagana fram að brottför var ég svo í sjúkraþjálfun hjá honum Ella á hverjum degi og hann bjargaði mér algerlega. Snillingur þar á ferð og skilur það að stundum þarf bara að tjasla fólki saman til að gera það leikhæft, en hann hefur verið sjúkraþjálfari hjá handboltalandsliðinu um langa hríð og þekkir því vel til íþróttamanna. Eftir nokkrar æfingar var svo komið að brottför. Möltuferðin var mjög skemmtileg og fengum við Fjóla að vera saman í herbergi, gaman gaman. Leikirnir gengu ekkert allt of vel og töpuðum við 3 af 4 leikjum í oddahrinu og einn daginn voru spilaðar 10 hrinur. Það er ekkert smá álag. Ég stóð mig reyndar persónulega hörkuvel og var ánægð með það, þó svo að það hafi verið grátlegt að missa nánast unna leiki niður í tap á lokasprettinum.
Eftir að ég kom tilbaka til Danmerkur tók ég lokapróf og gekk það svona líka glimrandi vel.
Mig minnir að það hafi verið í júní sem mamma hans Bjössa kom til Kaupmannahafnar til þess að passa barnabörnin, en Berglind og Þorsteinn voru á læknaráðstefnu sem haldin var í Köben. Magga fékk að prófa rauða svefnsófann í nokkra daga og held að henni hafi bara líkað nokkuð vel.

Júlí

Þessi mánuður var mikið ævintýri, en við Bjössi fórum í 2 vikna ferðalag og heimsóttum m.a. eftirfarandi staði: Hamburg, Goslar, Freiburg, Füssen, Dachau, Salzburg, Vín, Krakow og Berlín. Hér má lesa færslurnar sem ég skrifaði á meðan ferðalaginu stóð.

Í lok mánaðar fór ég til Íslands í sumarfrí, en ég held ég láti Íslandsmyndirnar fylgja umfjölluninni um ágústmánuð.

Ágúst

Verzlunarmannahelginni eyddi ég með mömmu og pabba í paradísinni okkar á Apavatni.

Litla fjölskyldan fór í dagsferð á Bifröst og rifjuðum upp liðna tíma.

Hér eru svo fleiri myndir sem teknar voru í sumarfríinu á Íslandi.

Ég og pabbi að fara að veiða í Apavatni.

Keli nýtur útiverunnar.

Fallegasti fjörðurinn...Skagafjörður:)

Og uppáhalds foreldrarnir í stuði;)

Ég eyddi miklum tíma með góðum vinum á strandblakvellinum og var það mikið fjör.

Við Ásta Gylfa tókum þátt í B deild Íslandsmótsins í strandblaki (en ég var ekki lögleg inn í A deildina, þar sem ég var ekki búin að keppa á neinum stigamótum yfir sumarið) og unnum við þá keppni. Mjög skemmtilegir tveir dagar sem fóru í mótið:)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Þetta var nú annars það sem ég var búin að skrifa, en best að klára þetta bara hér og nú:)

Eftir yndislegt sumarfrí var förinni heitið tilbaka "heim" til Danmerkur og skólinn byrjaði. Nú voru það misskemmtileg valfög sem biðu mín. Svo tóku við breytingar í blakinu, en markmiðið þennan veturinn var að fá að spila meira og var það akkúrat það sem þjálfarinn minn hjá Frederiksberg ráðlagði mér. Framfarirnar eiga sér víst líka stað þegar maður fær að spila, en ekki bara við það að æfa 24/7. Ætli ég hafi ekki líka bara verið orðin dálítið þreytt eftir síðasta vetur, enda skuldbindingin og orkan sem fer í þetta efstudeildarblak ekkert grín. Reyndar mættu liðin heima alveg tileinka sér agann sem er hér úti. Sjálf hef ég alltaf verið mikið fyrir aga og finnst leiðinlegt að geta ekki treyst á það að aðrir mæti á æfingar eins og ég. En ég endaði semsagt á því að fara í lið sem er í toppnum á 1. deildinni og passaði það mér bara mjög vel. Það er samt svo furðulegt að sjá að 1.deildin (sem er næst efsta) deildin hér úti er í heildina sterkari en efsta deildin heima. Það fór reyndar svo að ég spilaði miðju nánast allt tímabilið, sökum forfalla og slysa, en var strax eftir 1 leik búin að slá annarri miðjunni við og tókst lygilega vel að takast á við þessa nýju stöðu. En ég er nú svo sem búin að skrifa nóg um blak í gömlum færslum, svo ég læt staðar numið hér.

Í október fórum við Bjössi til Tenerife með fjölskyldunni hans og áttum notalega viku í hita og góðum félagsskap.

Hér má sjá þau systkinin og mig í góðu gamni á ströndinni:

Annars runnu dagarnir nú eiginlega bara saman í eitt.

Mamma kom í heimsókn í kringum afmælið mitt í nóvember.

Í kringum þennan tíma hafði gubbupest verið að ganga á leikskólanum hjá Bergþóru, en við fengum litlu fjölskylduna í mat til okkar á meðan mamma var í heimsókn. Það fór ekki betur en svo að mamma fór áfram í vinnuferð (man ekki til hvaða lands) eftir að hafa verið hjá okkur og vaknaði með gubbupest daginn eftir að hún fór frá okkur. Það sama gerðu Bjössi og Unnur. Karlinn var semsagt með gubbupest á afmælisdaginn minn og það var því ekkert sérlega spennandi afmælisdagur hjá mér. Svo var ég búin að bjóða saumaklúbbsstelpum í afmælissaumó til mín, en það varð að flauta það af vegna veikinda húsbóndans, Unnar og svo var Anna Jóna að fara að skila mastersverkefninu sínu í sömu viku og mátti ekki við því að næla sér í gubbuna. Ég var búin að kaupa inn og marinera kjúkling áður en ákvörðun var tekin um að fresta boðinu, svo það voru til matarafgangar fyrir næstu vikuna á okkar heimili:)

Ca. 2 dögum eftir þetta allt saman komu Hákon og Svala til Kaupmannahafnar og eyddum við kvöldstund með þeim, fórum í Tívolí, út að borða og kíktum svo aðeins á næturlífið.

Hér eru þau hjú í jólatívolí.

Og við...ég reyndar er aðeins að svindla þarna og stend uppi á kantsteini.

Það fór reyndar ekki betur en svo að það þurfti að senda mig heim með leigubíl rétt eftir miðnætti, en þá var komið að mér að fá gubbuna. Good timing...not.

Þegar ég fer í gegnum myndaalbúmið frá haustinu 2010 þá er þar að finna ógrynni mynda af bakstri og eldamennsku minni...ekki furða að maður bæti á sig þegar maður er alltaf að útbúa eitthvað gúmmelaði.

En áður en ég vissi af var komið að jólaprófum og eftir að þeim lauk flaug ég beinustu leið heim til Íslands. Bjössi minn fékk því miður lítið frí þessi jólin og var bara með okkur rétt yfir jólin og flaug heim fyrir áramót. Við eyddum jólunum hjá foreldrum okkar og svo kom hann heim seinna um kvöldið og opnaði pakka með mér. Áramótunum eyddi ég svo í faðmi fjölskyldunnar heima hjá Soffíu frænku og voru þau ótrúlega ljúf, svo mikið að ég steinsofnaði yfir áramótaskaupinu. En á miðnætti saknaði ég nú reyndar Bjössans míns dálítið.

Eftir áramótin beið mín svo jaxlatökuaðgerðin ógurlega...frekar óþægileg upplifun, en Sigurjón kjálkaskurðlæknir er snillingur og tók þetta fljótt af. Svo tóku við ca. 2 dagar af fljótandi fæði og stanslausu hungri. En ég varð mjög fljótt hress og jafnvel full brött...þannig að ég skellti mér bara í matarboð og átti skemmtilega kvöldstund heima hjá Lilju og Bigga og fórum við m.a. í blakleik í Playstation tölvunni. Það leið nú ekki langur tími þar til ég fékk þetta tilbaka í hausinn og átti 1-2 afleita daga, en svo lagaðist þetta nú fljótt. Það var líka asskoti fínt að mega ekki fara í flug fyrr en 2 vikum eftir aðgerðina og náði ég að eyða hellings tíma með vinum og fjölskyldu. Það finnst mér alltaf jafn dýrmætt.

En ætli ég endi þetta ekki bara á nokkrum myndum frá jólunum...og þeir sem lásu allt bloggið eiga nú eiginlega verðlaun skilið fyrir að hafa klárað þetta;)

Ásthildur og Keli, saman á jólunum:)

Fallega jólatréð okkar.

Við hjúin...

Áramótastelpa.

Jæja, þá kveð ég að sinni og er búin að setja mér það markmið að skrifa aftur fljótlega því þaðer svo mikið vesen að fjalla um svona langt tímabil:)

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

26.09.2010 15:33

Fréttir síðustu tveggja vikna

Sælinú!

Það hafa liðið tvær langar vikur frá því að ég skrifaði síðustu bloggfærslu og á þeim tíma hef ég nú brallað ýmislegt sniðugt. Eins og svo oft áður þá byrja ég á að fjalla um blakfréttir, ótrúlegt en satt;)

Fimmtudaginn 16. september spilaði ég minn fyrsta leik með Amager VK og það á móti gömlu liðsfélögum mínum í Frederiksberg Volley. Það var eitt stk. stressuð Ásthildur sem steig inn í íþróttahúsið þennan dag, en það getur tekið á taugarnar að mæta "sínu" félagi og til þess að bæta á taugatitringinn átti ég að spila stöðu (miðju) sem ég hafði einungis fengið tvær æfingar til að slípa til. Stressið fór þó fljótt eftir að leikurinn fór í gang og spilaði ég svona líka glimrandi vel, þó ég segi sjálf frá. Við í Amager börðumst vel og vorum yfir í fyrstu hrinunni og töpuðum henni í blálokin, í þeirri annarri náðum við að landa sigri, í þeirri þriðju gekk spilið alls ekki sem skildi og í þeirri fjórðu voru liðin jöfn í stöðunni 17-17 en þá náði Frederiksberg að landa sigri með góðum uppgjöfum og sóknarleik. Það var leiðinlegt fyrir okkur að missa fyrsta uppspilarann okkar strax í upphitun, en hún puttabrotnaði eftir að fá boltann framan á puttann og gat því ekki spilað með. Hérna fyrir neðan er umfjöllun af heimasíðu klúbbsins, en fyrir þá sem ekki vita að þá er þessi "Asti" ég. Danirnir virðast ekki ætla að læra að segja nafnið mitt og hef ég því verið skírð í höfuðið á kampavíninu Asti.

Årets første kamp skulle være mod Fr. bergs elite damer i Landspokalen.
Vi viste at det ville blive en svær kamp og vi skulle yde vores bedste hvis vi skulle have en chance for at vinde.
Kampen blev rigtig spændende, da vi det meste ad tiden fulgtes af til langt op i sættene. Vi holdt tempe og flere gange blev Fr. berg frustreret over vores gode blokadespil og angreb.
Fr. berg viste dog til sidst at de lige havde lidt mere af det hele og afgjorde kampen. Taget i betragtning af at Shima i opvarmningen brækkede sin lillefinger og desværre er væk i en lille månede og vi havde "Asti" på centerpladsen (som gjorde det super flot og også blev dagens spiller) kan vi ikke være andet end yderst tilfreds med sæsonnens første kamp.
Vi skal nok vise dem i 1. division hvem der styre - nemlig djævle øen :-)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Ekki veit ég af hverju ritari heimasíðunnar kallar Amager Djöflaeyjuna, en mér líkar það nokkuð vel...enda minnir það mann á hina íslensku Djöflaeyju.

En úr einu í annað! Við hjúin höfum ákveðið að vera áfram í Danmörku til ca. 2013, en atvinnutilboðið sem Bjössi fékk var bara það gott að okkur fannst við verða að taka tilboðinu. Þessi ákvörðun er mér ennþá nokkuð hugleikin og það koma dagar þar sem mér finnst allt ömurlegt og mig langar bara heim. Heim, þar sem ég get fengið mömmu- og pabbaknús þegar ég vil, hitt vini hvenær sem er og bara verið almennt öruggari með sjálfa mig. EN svo koma dagar þar sem ég er alveg ótrúlega fegin að vera fjarri þeirri vitleysu sem er í gangi heima á Íslandi. Mér blöskrar stundum fréttirnar sem ég les og inn á milli er ég við það að missa trú á stjórnkerfinu í heild sinni, svo ég tali nú ekki um alþingismenn og ráðherra. Ég sem hafði eitt sinn svo mikinn áhuga á að hella mér út í stjórnmál er nú komin í algera andstöðu við þetta allt saman. Vissulega hef ég áhuga á stjórnmálum per se, en hef ekki áhuga á að tengja mig við þessa stjórnmálaflokka. Ég er alveg búin að komast að því að það skiptir engu máli hvaða flokkur er við stjórn, því það virðist vera þannig að það breytast allir í hálfgerða skíthæla þegar þeir fá einhver völd. Ekki veit ég hvort að ráðamönnum sé bókstaflega hótað af Alþljóðagjaldeyrissjóðnum, ESB o.fl. En sumar ákvarðanir og ummæli ráðherra skilur maður hreinlega ekki, og þá meina ég að manni finnst fólk ekki standa vörð um hagsmuni Íslands og íbúa landsins. Þvert á móti fá fjárglæframenn að leika lausum hala og skuldir þeirra afskrifaðar að stórum hluta, en á meðan er verið að bjóða upp eignir Jóns og Gunnu á nauðungaruppboði og staða þeirra batnar ekki einu sinni við þær aðgerðir (versna ef eitthvað er). Blessunarlega erum við Bjössi ekki í neinum vandræðum og okkar nánustu virðast hafa það nokkuð gott. Nóg komið af stjórnmálum!

Þar sem ég er þannig af guði gerð að ég þarf reglulega að svala "sósíalþorsta", þá ákváðum við Bjössi (lesist: ég) að bjóða saumaklúbbsvinkonum mínum og mökum í smá teiti síðasta laugardag. Bjössi fékk nú líka að bjóða vini sínum og hans konu og heppnaðist þessu samkunda í alla staði vel. Það er alveg nauðsynlegt að gera eitthvað svona reglulega, bjóða fólki í mat o.fl. Það er líka eitthvað við veðráttuna hér í Danmörku sem að gerir mig oft svo "þunga" að ég fæ mig ekki til þess að drífa mig af stað á morgnana. Síðustu vikurnar hafa verið mjög gráar, þungbúið og rigning upp á hvern einasta dag. En það þýðir nú ekki að kenna veðrinu um allt það sem miður fer:) Skólinn er líka orðinn það krefjandi að til þess að standa sig vel þarf maður þarf að nýta dagana vel og drífa sig af stað í skólann að lesa á morgnana. Það getur þó verið erfitt að fá sig í lestrarstuð þegar maður hefur ekki brennandi áhuga á því sem maður er að lesa. Það er í rauninni bara einn kúrs af fjórum sem að kveikir í mér fræðsluþorsta, en það er Nation Branding kúrsinn. Síðustu vikuna hef ég legið yfir vefnum Inspired by Iceland (http://www.inspiredbyiceland.com/) og lesið fjöldan allan af færslum frá erlendum ferðamönnum sem segja frá upplifun sinni á Íslandi. Hér er t.d. myndband sem mér finnst alveg hreint frábært, Brennivin Tour heitir það.

Ég held það sé mikilvægt að við Íslendingar förum í smá naflaskoðun og horfum inn á við til þess að komast að því hver við erum og hvað við stöndum fyrir. Mér finnst eins og við höfum aðeins týnt sjálfum okkur í þessu lífsgæðakapphlaupi sem hefur átt sér stað síðustu ár. Þær umfjallanir sem ég hef lesið lýsa okkur Íslendingum sem duglegu, hreinskilnu, hjálpsömu og vinsamlegu fólki sem þykir vænt um náttúru sína og umhverfi. Þetta verkefni, Inspired by Iceland, gæti verið skref í rétta átt að góðu Nation Branding átaki. Ég hlakka a.m.k. til að skrifa um Ísland í Nation Branding prófinu mínu, en um leið og kennarinn minn komst að því að ég væri Íslendingur þá sagði hún að ég YRÐI að skrifa um þetta því það væri svo margt spennandi að gerast, sérstaklega með tilliti til ytri aðstæðna. Færsla nokkurra ferðalanga orðaði þetta nokkuð vel, "People make the place".

Framundan er skóli, lestur, blakæfingar, saumaklúbbur á miðvikudaginn... fleira hefur ekki verið skipulagt, enn sem komið er. Ég er loksins byrjuð á ullarpeysunni minni og verður móðir mín án efa mjög ánægð að lesa það. Þetta hófst að lokum með góðri hjálp Unnar í gærkvöldi.

Hvað myndir varðar, þá hef ég verið afskaplega léleg við að taka myndir en á þó einhverjar inni á símanum mínum. Ég ætla að reyna að koma þeim inn á veraldarvefinn við fyrsta tækifæri og tilkynni að sjálfsögðu þegar myndirnar skila sér hingað inn. Svo er ég nú líka að bíða eftir því að móðir mín tæmi myndavélina sína, en ég var ansi dugleg að taka myndir á fínu vélina þeirra pabba í sumarfríinu. Hér með skora ég á þig, móðir kær, að fara í þetta verkefni og jafnvel skrifa eins og eitt stk. bloggfærslu á þitt blogg.

Ég kveð ykkur að sinni!

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

12.09.2010 19:30

Lífið komið í fastar skorður á ný

Sælir, kæru lesendur!

Nú er hversdagslífið loksins komið í fastar skorður eftir nokkra óskipulagða daga í byrjun mánaðarins. Skólinn er byrjaður og er ég loksins búin að festa niður þau fjögur námskeið sem ég mun taka sem valfög í náminu mínu. Mér líst nokkuð vel á lesefnið, kennara og kennsluna, en álagið verður nokkuð meira en það hefur verið hingað til í náminu. Fyrsta árið var allt keyrt í lotum þar sem við tókum tvo kúrsa í einu, kennt í ca. 8 vikur og svo prófað. Núna eru hins vegar allir fjórir kúrsar annarinnar í gangi á sama tíma og lestrarálagið í takt við það. Maður er þó ekki alveg óvanur því fyrirkomulagi, en allt BA námið var kennt með þessum hætti. Munurinn er að nú er lesefnið örlítið meira, kennslan með þeim hætti að það mætir enginn ólesinn í tíma (ólíkt þessu fyrirlestrarformi heima á Íslandi, í flestum tilfellum, þar sem maður gat mætt í tíma þó maður hafi ekki verið búinn að undirbúa sig almennilega) og kennarar ætlast til þess að nemendur leggi eitthvað af mörkum til þess að gera tímana áhugaverðari.

Eftir því sem lengra líður á námið styttist að sjálfsögðu í mastersritgerðarskrif og ég hef satt að segja ekki minnstu hugmynd um hvaða viðfangsefni ég á að taka mér fyrir hendur. En það er kannski óþarfi að hafa áhyggjur af því strax. Ætli hugmyndin spretti ekki allt í einu upp í huga mér, eins og með BA ritgerðarefnið. Vonum það:)

Eftir að við komum tilbaka til Danmerkur erum við búin að eiga tvö skemmtileg kvöld með Unni, Andra og Bergþóru og borða með þeim góðan mat. Kjúklinga fajitas uppskriftin frá Jamie Oliver klikkar ekki og ég býð að sjálfsögðu lesendum í mat hér á Elbagötuna, en ætli ég verði ekki að láta þá um að koma sér á staðinn;) Semsagt, allir velkomnir í heimsókn.

Talandi um heimsóknir...það er hér með staðfest að Hákon og Svala eru á leið til Kaupmannahafnar þann 12. nóvember og væntum við hjúin þess að eiga góðar stundir með nýgifta parinu. Ég á afmæli þann 10. nóvember og Hákon þann 12. svo það er ljóst að það vantar ekki tilefni til þess að lyfta sér aðeins upp! Þar að auki er allt kvennalið HK væntanlegt til Kaupmannahafnar þann 5.-7. nóvember, en þær eru að fara að keppa í NEVZA keppninni í blaki. Ég tók þátt í sömu keppni með liðsfélögum mínum í Frederiksberg í fyrra og var það frábær reynsla að taka þátt í svona móti. Þó þær skvísurnar séu að fara í keppnisferð, þá býst ég nú við því að geta hitt þær eitthvað og ég ætla mér a.m.k. að reyna að mæta á alla leikina hjá þeim. Þvílíkur lúxus að hafa mótið í Holte (úthverfi Kaupmannahafnar). Mamma er svo væntanleg í heimsókn þann 6. október og mikið ógurlega hlakka ég til! Því miður verður Halloween tívolí ekki búið að opna þegar hún kemur, en við ættum nú að geta fundið okkur eitthvað til dundurs þrátt fyrir það:)

Í blakfréttum er það helst að ég er endanlega búin að taka ákvörðun um að spila með 1. deildarliði Amager VK í vetur. Það er nú margt sem spilar inn í þá ákvörðun, en óþarfi að útlista nákvæm atriði hvað það varðar. Ég þarf að fá að spila og það fæ ég þarna. Hefði getað ferðast eitthvert lengst út í úthverfarassgat til þess að æfa og spila, en því nenni ég einfaldlega ekki. Reyndar finnst mér nú hálf kaldhæðnislegt að aðstæður hjá Frederiksberg hafa ekki alveg orðið eins og áætlað var...og hefði ég í raun og veru átt möguleika á að fá spilatíma þar núna í vetur heldur en í fyrra (akkúrat öfugt við útlitið í vor/sumar). En ég er nú hætt að hugsa um það og ætla að vera sátt við mitt. Amagerliðið er vel á pari við efstu deildina heima (held að HK sé eina liðið í deildinni heima sem gæti talist sterkara) og því ættu möguleikar mínir á að vera valin í landsliðsæfingahóp ekkert að minna við þessi félagaskipti. Langtímamarkmið er að komast á smáþjóðaleikana í sumar. Það er gerlegt, en verður vissulega erfitt. Við hjúin erum farin að taka til í mataræðinu hjá okkur og það mun vonandi skila sér í bættu líkamlegu formi, sem ætti líka að skila sér út í blakformið. En nóg um blakið í bili...stend mig stundum að því að skrifa heilu og hálfu færslurnar um blak og get mér þess til að lesendur sem leggja ekki stund á blakiðkun hafi nú ekki mikinn áhuga á að lesa endalaust um eitthvað blaksprikl. En þetta er víst mitt blogg og þar má ég víst líta gamminn geysa um það sem ég vil:) En kannski gott að hafa þetta í hófi.

Í dag stöndum við frammi fyrir stórri ákvörðun, þ.e. að vera áfram í Danmörku a.m.k. næstu tvö árin og er vissulega erfitt að ákveða slíkt. Það er ekkert mál fyrir mig að telja upp ástæður fyrir því að fara heim til Íslands, en þar er best að vera, og þýðir því lítið að búa til hinn hefðbundna "kostir og gallar" lista. Hér er um að ræða frábært starfstækifæri fyrir Bjössa og ég stóð nú fyrir því að draga hann hingað út og finnst ég nú verða að styðja hann líka í þeim tækifærum sem honum bjóðast. Hann var nú varla spurður, drengurinn, þegar ég ákvað að sækja um skóla hérna úti. Svona getur maður nú verið frekur! Framhaldið er vissulega óljóst, en maður verður að reyna að skapa sér tækifæri og á það sérstaklega við mig og mína framtíð. Ég veit ekkert hvað tekur við eftir að ég klára þetta mastersnám og þá þýðir ekkert annað en að vera hugmyndaríkur og hugsa í lausnum. Ég tala góða dönsku, en þó ekki fullkomna og hefur það vissulega áhrif á starfsmöguleika mína hérna úti. En þá má líka reyna að komast í verkefni fyrir íslensk fyrirtæki með starfsemi hérna úti, eða komast í starfsumhverfi þar sem enska er töluð. En þetta er ákvörðun sem við Bjössi þurfum að taka og það getur enginn gert það fyrir okkur. Læt nú svo vita hvernig fer:)

Þetta er semsagt lífið í Köben í dag, plús dass af rigningu,

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

04.09.2010 19:50

Komin til DK eftir yndislegt frí á Íslandi

Í þessum skrifuðu orðum sit ég í rauða svefnsófanum okkar, blogga, horfi með öðru auganu á Fringe og sakna. Það er í góðu lagi að leyfa sér að sakna við og við, en best að sökkva sér ekki í neikvæðni og leiðindi. Það eru mikil viðbrigði að koma tilbaka til Danmerkur eftir að hafa verið á Íslandi með fjölskyldu og vini í "kallfæri". Nú sitjum við hjúin og hugsum um hvað skuli gera á morgun og vitum hvorugt hvað skuli gera. Vissulega njótum við félagsskapar hvors annars, þó það sé nú óþarflega oft fyrir framan sjónvarps- og/eða tölvuskjáinn. Það er svo auðvelt að skella sér í bíó, en maður þarf að leggja aðeins meira á sig til þess að leggja af stað út í óvissuna og möguleg ævintýri, án þess þó að geta boðið vinum og fjölskyldu með í för. Á Íslandi gat maður alltaf skellt sér í sundlaugarnar, hvort sem manni leiddist eður ei, notið þess að slappa af og spjalla (þ.e.a.s. ef maður var ekki einn í för). Ég reyndi að googla sundlaugar á stór-Kaupmannahafnarsvæðinu og það var því miður lítið um heita potta, auk þess að aðgangseyrir er tiltölulega hár. Það má svo sem gefa þessu séns, en það væri nú frekar til þess að taka nokkur sundtök heldur en að stunda pottaafslöppun. En nóg komið af kvarthorninu...

Ég eyddi 4 frábærum vikum á Íslandi í faðmi ástærrar fjölskyldu og vina. Það var ógurlega "nice" að sofa í gamla rúminu mínu og í gamla herberginu mínu. Þegar Bjössi kom til Íslands fluttum við okkur reyndar yfir í borðstofuna og lokuðum gatinu inn í stofu með því að hengja upp dökkt teppi. Mjög fín lausn. Þannig höfðum við nóg pláss fyrir rúmin, náttborð o.fl. og gátum nýtt litla herbergið fyrir skrifstofuaðstöðu og fatahirslu. Mamma var í fríi allan tímann sem ég var á Íslandi og gátum við því brallað margt og mikið saman. Pabbi náði smá frítíma með okkur og fórum við í skemmtilega dagsferð á Bifröst, en þar er æskuheimili mitt. Staðurinn er nú reyndar búinn að taka miklum breytingum frá því að við fluttum í burtu árið 1995. Mér finnst reyndar það hefði mátt huga betur að skipulagi staðarins, þ.e.a.s. þegar kemur að nýbyggingum og öðru slíku.

Gamla húsið okkar, þó það hafi nú ekki verið rautt á litinn á sínum tíma.

Mamma pósar í hrauninu fyrir ofan húsið "okkar"

Sviðsettum eina "datt ofan í gjótu" mynd...

"Gamla" settið pósar eftir góða göngu og berjatínslu

Verslunarmannahelginni eyddum við svo í bústaðnum okkar á Apavatni...ekkert djamm og djús á minni, ónei.

Útsýnið úr bústaðnum...og fyrir útlendingana: the view from our very own "heaven on earth".

Ég og mamma stunduðum morgunleikfimi á trampólíninu. Múttan kom heldur betur á óvart, tók spígathopp og framheljarstökk. Góð! þarna má sjá flikk, sem er þó eilítið of hátt og vantar upp á lengdina til þess að þetta fái toppeinkunn.

Því miður var ég ekki nægilega dugleg að taka myndir á mína myndavél, en tók slatta af myndum á nýju fínu vélina hennar mömmu og verða frekari myndbirtingar að bíða betri tíma. Ég klikkaði líka algerlega á að taka myndir á Íslandsmótinu í strandblaki og er enn að bíða eftir að þeir sem tóku myndir skelli þeim inn á veraldarvefinn svo ég fái nú notið þess að skoða myndir af blakfélögunum sprikla í sandinum. Þar sem ég var ekki heima fyrri part sumars og tók ekki þátt í neinum stigamótum, þá mátti ég einungis keppa í B flokki á Íslandsmótinu. Það kom nú ekki að sök og á endanum fékk ég stórfínan meðspilara, Ástu Gylfa, og við tókum okkur til og unnum keppnina í B flokki. Ég náði að sjá nokkra leiki í A flokki og hvetja blakvini til dáða.

Reyndar stal ég þessari mynd af www.strandblak.is (Kalli Sig er myndasmiðurinn og eigandi myndarinnar) og gerist svo djörf að stela henni aftur:) Mér er vonandi fyrirgefið...

Eftir að hafa skrifað þessar línur, þá er ég ekki frá því að söknuðurinn hafi batnað örlítið...en ég held að ég þurfi að geyma restina af Íslandsmyndum og frásögnum þar til síðar og skrifa aðra bloggfærslu.

En þangað til, þá ætla ég bara að þakka þeim sem ég átti með góðar stundir á Íslandi fyrir að gera sumarið eins yndislegt og það var. Ég fékk mömmu- og pabbaknús á hverjum degi, átti góð lunchdate, pottaferðir, æfingar o.fl. með Lilju, strandblakssprikl með blakpíum, hitti Þórdísi og Kanadapíur, gerðist dugleg og fór í ræktina í góðum félagsskap Laufeyjar, hitti vini og viðhengi félaga Bjössa, hittum Alla, Ellu og Katrínu Ósk, fór norður á Sauðárkrók o.fl. o.fl. o.fl.

To be continued :)

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

20.08.2010 22:33

Endurnýjun áskriftar

Sælinú!

Ég hef ákveðið að endurnýja áskrift mína að 123.is kerfinu og það stefnir því allt í að ég verði að vera dugleg að blogga til þess að réttlæta það að hafa borgað 3990 kr. fyrir aðgang að kerfinu. Ég er enn stödd á Íslandi og verð hér til 29. ágúst, þá tekur alvaran í Danaveldi við. Það verður erfitt að fara tilbaka og komast í venjulega rútínu aftur eftir þetta langa og góða frí á Íslandi. Það verður nóg að gera í skólanum, en nú er ég í 4 valfögum (öllum á sama tíma, ólíkt því sem var á fyrsta ári...en þá voru 2 kúrsar keyrðir í gegn á 2 mánuðum ca. og svo prófað og þá tóku næstu tveir við o.s.frv.). Ég er að taka eftirfarandi valfög:

-Flash of Genius

-Organizing Markets for Innovation and Business

Nation-Branding and National Identity

-Instant Innovation Camp, sem ég ætla að reyna að fá að skipta út fyrir annan kúrs...annað hvort Trust and Trust-building in International Business eða Global Perspectives on Leadership and Communication. Kemur allt í ljós. Svo er ég heit fyrir því að taka kúrs sem fjallar um eDemocracy, en það er tengt BA ritgerðarefninu mínu. Verð að bíða og sjá hvort hann verði kenndur eður ei.

Jájá, það verður sko nóg að gera hjá minni! Eftir jól er það svo "bara" Mastersverkefni...óboj!

Blakið....blessað blakið...Ég er í fyrsta skiptið að upplifa smá hausverk með það. Eftir samtal við þjálfa um hvað ég þyrfti að gera til þess að verða betri leikmaður þá þarf ég að fara í lið þar sem ég fæ að spila og fæ að upplifa ábyrgðartilfinningu sem ég fæ ekki með því að vera "bench-warmer" hjá Frederiksberg. Fúlt að þurfa að byrja upp á nýtt félagslega í nýju liði, en ætla nú bara að taka Pollýönnu á þetta og vona að þessi breyting verði til góða. Tæknilegar framfarir hafa átt sér stað í Frederiksberg, en nú þarf að pimpa upp andlega þáttinn og fá móttökuna almennilega í gang...annað er í fínu standi. Annars veit ég ekkert hvert ég á að fara... á maður að nenna að ferðast út í eitthvað úthverfarassgat 5 daga vikunnar eða bara fara í klúbb í 1. deild sem er í mínu hverfi...það er spurning sem ég veit ekki alveg svarið við, en veit bara að ég væri alveg til í að vera laus við 30 mín+ akstur aðra leið (þetta tæki svo lengri tíma með metro, s-tog, strætó o.s.frv.). Finn út úr því þegar ég kem tilbaka. Svo er náttúrulega ekkert hægt að gera fyrr en ég kem út, því þjálfararnir þurfa að sjá mann spila til þess að ákveða hvort þeir vilji mann eður ei.

Annars finnst mér Danirnir líta allt öðrum augum á aldur blakara heldur en við gerum hér heima. Ég er hundgömul í Frederiksberg liðinu, þó eru þar 2 skvísur sem eru 32 ára og ein sem er ca. 28... restin er 22 ára og yngri. Þetta endurspeglast líka í því hversu langan líftíma þjálfarar og aðrir halda að maður eigi eftir í sportinu. Nú stefnir t.d. allt í að tvær 17 pæjur verði teknar inn í liðið og þó maður vildi vera kjurr á sama stað í vetur þá yrði maður væntanlega að sætta sig við það að missa sitt pláss, þó maður sé mun betri en unglingarnir...en þá er einhvern veginn horft á mann eins og maður sé hvort sem er að brenna út á tíma og því mun betra að hafa 17 reynsluleysingja heldur en 25 ára (bráðum 26) "öldung". Held maður ætti að búa til kynningarmyndband um allar frábæru íslensku blakkonurnar sem eru sko búnar að eignast nokkur börn, mennta sig og eru ennþá í frábæru formi og standa sig eins og hetjur inni á blakvellinum. Það eru neflinlega ekki margar svoleiðis í Danaveldi. Þannig að það er svo sem ekki skrítið að þeir haldi að maður sé bara að fara hætta þessu fljótlega, "settle down" og drita niður nokkrum krökkum og helga lífið fjölskyldunni. Bókstaflega! Það er neflinlega hægt að blanda þessu saman í góðan kokteil og ég vona að mér muni takast að tækla málin þannig að maður geti sinnt sér og sínum og haldið áfram að iðka íþróttina sem er manni svo kær.

Jæja, þetta er nú orðin meiri langlokan! Þetta átti nú bara að verða nokkrar línur til að láta vita af mér:)

Ég á einungis nokkra daga eftir á Íslandi (í bili) og hlakka til að eyða þeim í faðmi elsku bestu fjölskyldunnar minnar og vina. Persónulega hef ég aldrei verið sú týpa sem á skrilljón vini og kunningja, þó blakkunningjar og vinir séu reynda orðnir ansi margir, en er alveg hrikalega þakklát fyrir þessa fáu góðu vini og hef notið þess að eiga gæðastundir með þeim í fríinu. Reyndar hlakka ég líka mikið til þess að hitta fjölskylduna á Florensvej þegar út er komið, sem ég hef ekki hitt síðan 3. júlí.

Þess má líka geta að ég er byrjuð að mæta í ræktina hér heima og ætla að halda því áfram þegar ég kem út. Það væri ekki slæmt að komast í frábært form, getað hoppað hærra (svona "dvergar" eins og ég þurfum að hafa ágætan stökkkraft", líða vel og jafnvel komast á eins og eina Smáþjóðaleika. Maður verður víst að setja sér markmið og þó þau virðist háleit, þá má alltaf gera heiðarlega tilraun til þess að láta drauma sína rætast;)

Ég kveð að sinni!

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

16.07.2010 15:08

Bloggað frá Berlín

Hæhó!

Við skötuhjú komum til Berlínar um kvöldmatarleytið í gærkvöldi og fórum strax út að borða á ítalskan veitingastað ekki langt frá hótelinu okkar (Vesuvio heitir hann og er á Karl-Marx-Allee). Það er gaman að segja frá því að við höfum af einhverjum ástæðum verið dugleg við að fá upgrade-að herbergi á þeim hótelum sem við höfum gist á. Í Salzburg virkaði loftræstingin ekki og vorum við færð úr einhverju prump herbergi á 1. hæð í glæsilegt og nýinnréttað herbergi á 4. hæð. Hér í Berlín vorum við komin í ágætis herbergi á efstu hæð og voru tveir þakgluggar á íbúðinni, nema hvað að annar komaðist ekki og einangrunin eitthvað farin að gefa sig. Við fengum því stærra og flottara herbergi í 4. hæð og vorum að sjálfsögðu alsæl með það! Það fer ef til vill aðeins of vel um okkur því við sofum miklu lengur en þegar við vorum í tjaldinu og förum þ.a.l. seinna af stað út á daginn.

Í dag löbbuðum við Unter Den Linden, skoðuðum Checkpoint Charlie, Brandenburgarhliðið, Reichstag, minnismerki um látna gyðinga og enduðum á því að fara í klukkutíma siglingu um sýki í miðborginni. Allt saman voða áhugavert, en okkur var heldur heitt og stöldruðum stutt við á hverjum stað. Við ætlum að skella okkur í sturtu og fara svo niður í bæ og fá okkur að borða, jafnvel reyna að hitta á Soffíu Jónsdóttur frænku mína.

Ég gleymdi að minnast á það í síðustu bloggfæslu hversu ógurlega lélegir vegirnin í Krakow voru, þetta var ekkert grín! Greinilegt að það hefur ekki verið skipt um slitlag þar síðustu 10 árin. Við kunnum a.m.k. mjög vel að meta þýska gatnakerfið og hraðbrautirnar eru náttúrulega alger snilld. Maður skilur eiginlega ekki hvernig hægt er að leyfa akstur á 90 km hraða á íslenskum vegum, en þar eru engin vegrið til þess að aðskilja akreinar o.fl. Ég gæti átt erfitt með að venjast þjóðvegi 1 aftur eftir að keyra stanslaust á vegum með a.m.k. 2 akreinum í hvora akstursstefnu, ef ekki fleiri, og langt bil og vegrið sem aðskilja akstursstefnurnar. Anyways...

Hlökkum til að koma heim á morgun, þó svo að við eigum langt ferðalag fyrir höndum.

Kv, ÁG

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir

14.07.2010 20:28

Pólland

Sælinú!

Við skötuhjú keyrðum frá Vínarborg til Krakow í Póllandi á mánudaginn og erum við búin að eiga tvo góða daga hér og slappa aðeins meira af heldur en áður. Þetta er lengsta stoppið í ferðinni og fórum við skyndilega að finna fyrir mikilli þreytu þegar við loksins leyfðum okkur að slappa af, en hingað til höfðum við bara gist í eina nótt á hverjum stað (fyrir utan Salzburg, vorum þar í 2 nætur).

Þriðjudagurinn fór að mestu í að skoða Auschwitz-Birkenau og í smá verslunarferð. Túrinn um Auschwitz-Birkenau fannst okkur ekki jafn áhrifamikill og fræðandi og túrinn í Dachau. Held það hafi haft mikið með leiðsögumanninn að gera, en þetta var fullmikil fjöldaframleiðsla á túrnum þarna í Auschwitz og leiðsögumaðurinn gerði lítið af því að tala við hópinn og fræða um annað en bara það sem blasti við okkur. En það þýðir lítið að kvarta yfir því núna. Ef ég fer hingað aftur, þá er bókað að ég skelli mér í 6 tíma study tour og fæ meiri og betri upplýsingar, því það er ekki gaman að vera mataður á hlutum sem maður núþegar veit. Leiðsögumaðurinn í Dachau var greinilega búinn að vinna heimavinnuna sína betur og hafði meðal annars talað við hermenn sem frelsuðu búðirnar og fyrrverandi fanga. Það er svo áhugavert að fá aðeins dýpri innsýn í málefni sem þessi og kunnum við vel að meta það að fá slíkar upplýsingar. Ég er samt ekki að gera lítið úr þessari upplifun, en það var mjög ógnvænlegt að sjá tæplega 900 þúsund skópör, mörg þúsund ferðatöskur merktar með nafni og heimilisfangi, heilt herbergi fyllt af mannahári, stoðtæki sem tekin voru af fólki við komuna í búðirnar o.fl. o.fl.

En snúum okkur að öðru! Í gær braut ég hálfgerðan samning sem ég hafði gert við sjálfa mig, en markmiðið var að versla ekki í ferðinni... hér er hins vegar afskaplega hagstætt og gott verðlag og fékk ég æfingafatnað á skít og kanil og þar að auki undurfagra, hvíta og sumarlega, Pumaskó. Eins þurfti ég að versla á mig hlírabol, þar sem við höfum ekki komist í þvottavél og allir bolir orðnir veeeeel sveittir. Það er neflinlega ekkert grín að keyra um í 30 stiga hita í óloftkældum bíl. Miðstöðin virkar sem betur fer nokkuð vel, en þegar hitinn er orðinn svona mikill og bíllin sjálfur orðinn sjóðandi heitur er erfitt að fá miðstöðina til þess að framkalla kalt loft...þetta er oftast svona volgur blástur og svo opnum við gluggana við og við. Eftir 5,5 tíma keyrslu til Krakow var ég orðin algerlega rassblaut og sætið veeeel rakt! Nammi namm;)

Við (ég og Bjössi) erum bæði sammála um að okkur líði eins og við séum búin að vera á ferðalagi í margar vikur, en ég held að ástæðan fyrir því sé þessi þeytingur og hraði sem hefur einkennt ferðalagið. Þar að auki höfum við séð svo margt og heimsótt svo marga staði að þetta virkar allt saman mjög langt. Við verðum því glöð að koma heim og ég verð svo sannarlega ánægð með að geta farið að elda aftur. En við eigum þó eitt stopp eftir, Berlín. Ég geri ráð fyrir að við leggjum af stað þangað í kringum hádegið og aksturinn ætti að taka ca. 6 tíma, svo eftir check in er það bara beint út að borða. Ég er alveg voðalega afslöppuð gagnvart dagskránni hjá okkur í Berlín. Gaman væri að skoða minnisvarða um helförina og skella mér í siglingu sem ég missti af þegar ég fór með skólafélögunum til Berlínar í maí (en ég fór fyrr heim til DK heldur en restin af hópnum). Einnig væri ég mjög svo til í að hitta Soffíu frænku mína af Neðri Ási, en þau standa í ströngu við flutninga þessa dagana og verður það bara að ráðast hvort verði af hittingi.

Fyrir ykkur vini mína og vandamenn á Íslandi, þá kem ég heim á klakann þann 26. júlí. Það eru einungis örfáir dagar þangað til, svo örvæntið ekki;) Ég er búin að setja mér nokkur markmið fyrir Íslandsdvölina en þau eru:

Fara í bústaðinn á Apavatni, vígja blakvöllinn þar (engin pressa m&p að klára, hehe) og fara í heita pottinn
Spila strandblak með ástkærum blakvinum
Ferðast með elsku bestu foreldrum mínum
Drekka appelsín
Fá mér pylsu á Bæjarins Bestu
Fá mér Eldsmiðjupizzu
Fara í brúðkaup hjá góðu fólki, með góðu fólki;)
Skella mér norður á Krók og kveðja húsið á Hólaveginum (heimili ömmu og afa, en það var selt eftir að amma féll frá nú á vordögum). Það verður skrítið!
Fara í sund, OFT!
Eiga góðar stundir með fólkinu sem að skiptir mig mestu máli í lífinu og jafnvel endurnýja kynni við gamla vini. Synd og skömm hvað maður leyfir tengslum að rofna, en þarf víst tvo til að dansa tangó (mjög svo óþjál þýðing á orðatiltækinu "it takes two to tango"), en hver veit hverju það að taka frumkvæði getur skilað.
Vera dugleg að hreyfa mig og standa mig í æfingaprógrammi sumarsins (fengum það sent frá þjálfa um daginn)

Eins og þið sjáið þá er töluvert matarþema í gangi... mætti halda að ég væri bara gjörsamlega matóð! Vona ekki;) Annars ætla ég ekki að tala opinberlega um markmið um að komast í form og annað slíkt, ekki í bili a.m.k. Látum það bíða betri tíma.

Nú er klukkan orðin eitt að nóttu til og ég orðin ansi þreytt og enda því hér með þessa bloggfærslu.

Kv, ÁG

Skrifað af Ásthildur Gunnarsdóttir